Հռչակվող «խաղաղության դարաշրջանը» գնալով ավելի է հակասում Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական իրականությանը։ Տարածաշրջանում Թուրքիայի ռազմական ներկայության հետևողական ընդլայնման ֆոնին հայերն արդեն բախվել են Արցախի օկուպացիային և Հայաստանի սեփական սահմանամերձ տարածքների մի մասի կորստին։
Արտաքին քաղաքական դաշնակիցների լիակատար կորստի հետ մեկտեղ երկիրը հայտնվում է մեկուսացման և ծայրահեղ խոցելիության վիճակում։
Իրավիճակն ավելի է բարդացնում անվտանգության նախկին համակարգի կազմաքանդումը՝ ՀԱՊԿ-ին Հայաստանի մասնակցության սառեցումը, ռուս սահմանապահների դուրսբերումը և Գյումրիում տեղակայված ռազմաբազայի հնարավոր փակման հեռանկարը, որի արդյունքում առաջացած վակուումը կարող է արագ լցվել այլ ուժերի ներկայությամբ։
Առանց ուժերի իրական հավասարակշռության միակողմանի զիջումների ուղին տանում է ոչ թե կայունության, այլ ինքնիշխանության աստիճանական կորստի և Հայաստանը այսպես կոչված «Արևմտյան Ադրբեջանի» վերածելու վտանգի։ Դրա հետևանքներն արդեն ամեն օր սեփական աչքերով տեսնում են Շուռնուխի, Ներքին Հանդի, Իշխանասարի և սահմանամերձ այլ գյուղերի բնակիչները։
