Ադրբեջանցիների համաշխարհային կոնգրեսի անդամ, տարբեր ժամանակներում եղել է Կոնգրեսի վեհաժողովի խոսնակը, Տնօրենների խորհրդի անդամն ու նախագահը։ Խոսում է «Արևմտյան Ադրբեջանի պատմությունը գրելու» անհրաժեշտության մասին՝ ընդգծելով, որ խոսքն այն հողերի մասին է, որտեղ «ադրբեջանցիները ենթարկվել են տեղահանությունների ու ցեղասպանության»։ Գիտաժողովների ու կլոր սեղանների ժամանակ հանդես է գալիս որպես «ժողովրդական պոետ»՝ Ղարաբաղից դեպի Արևմտյան Ադրբեջան կապը տանելով ու կոչ անելով ստեղծել «Արևմտյան Ադրբեջանի պատմության և ցեղասպանության թանգարաններ»։ Նրա «Վերադարձ Ղարաբաղ» պոեմն ու այլ ստեղծագործություններ պաշտոնական դիսկուրսում օգտագործվում են որպես «վերադարձի» նարատիվի գեղարվեստական հենարան՝ նախ դեպի Ղարաբաղ, իսկ հետո նաև դեպի «Արևմտյան Ադրբեջան»։