Ադրբեջանը պահանջում է փոփոխություններ անել Սահմանադրության մեջ և Հայ Առաքելական Եկեղեցուն զրկել հատուկ կարգավիճակից։ Աջակցո՞ւմ եք այդ որոշմանը, և պատրա՞ստ եք դրա օգտին քվեարկել։
Անկանխատեսելիության ցիկլ ենք մտնում, ռիսկերով․ ինչ հետևանքներ կկրի Հայաստանը Իրանի պատերազմից:
Հայաստա՞ն, թե՞ Արևմտյան Ադրբեջան
Ամբողջ Հայաստանի տարածքն Արևմտյան Ադրբեջան են ասում. ագրեսիա է, որին պատասխան չկա.
Ալիևը ուզում է, որ մենք փոխենք մեր Սահմանադրությունը։ Եվ միայն այդ դեպքում կլինի խաղաղության պայմանագրի ստորագրում։
Այս խառը իրավիճակում, երբ Ալիևն ամրացնում է իր սահմանները՝ մեր երկրից օկուպացրած տարածքի հաշվին, Հայաստանի պաշտպանության նախարարը, որ պետք է զորամասերից տուն չգնար, արտգործնախարարը, վարչապետ աշխատողը զբաղված են սուջուխ-շոուով, մարզերում ժողովրդի վրա մունաթ գալով։
Չտեսանք Հայաստանի իշխանությունը քայլ աներ Իրանում բնակվող շուրջ 100 հազարանոց հայ համայնքին օգնելու, բայց լսում ենք խոստումներ ադրբեջանցիներին օգնության վազելու, Նախիջևանի հետ կապի այսպես ասած՝ «հումանիտար միջանցք» տալու մասին։ Էն Ադրբեջանի համար, որը շրջափակել էր Արցախը ամբողջությամբ և սովի ենթարկել։
Իսկ տեսնես ի՞նչ են տանել-բերելու էդ միջանցքով, սպառազինությո՞ւն․ իսկ կարող է՞ դրանով տեղափոխելու են Հայաստանի բնակության բերվելիք ադրբեջանցիներին։ Կարող է՞ դա հենց այսպես կոչված «Արևմտյան Ադրբեջան» հիմար ու վտանգավոր թեզի միջանցքն է։
Սարսափելին այն է, որ այս իշխանությունից ամեն ինչ է սպասելի։
«Արևմտյան Ադրբեջանը» իրականություն են դարձնելու։ Եվ սա խոստացել է։
Բազմիցս հանդես է եկել ի պաշտպանություն Ադրբեջանի։ IBAC-ի հետաքննության արդյունքներով (2018) նրա մուտքը Եվրոպայի խորհրդի ու ԵԽԽՎ շենքեր արգելվել է։ Սակայն պատժամիջոցների պահին Հենքոկն այլևս գործող պատգամավոր չէր. նա լքել էր Համայնքների պալատը 2015 թվականին՝ ընտրողի հետ կապված սեռական սկանդալի պատճառով։
IBAC-ի հետաքննությունը (2018) պարզել է, որ Ագրամունտը ստացել է առնվազն 200 հազար եվրո գումար, Ադրբեջանից ընդունել է թանկարժեք նվերներ ու մարմնավաճառների ծառայություններ (!), ԵԽԽՎ գաղտնի փաստաթղթեր է փոխանցել ադրբեջանական պատվիրակության ղեկավար Սամեդ Սեյիդովին։ Հրաժարական է տվել 2017 թվականին։ Պեդրո Ագրամունտը մահացել է 2024 թվականի նոյեմբերի 25-ին Վալենսիայում՝ 73 տարեկան հասակում։ Այդպես էլ քրեական պատասխանատվության չի ենթարկվել։
Համակարգված կերպով աջակցել է ադրբեջանական դիրքորոշումներին ԵԽԽՎ-ում, վիճարկել է քննադատական զեկույցները։ Օյուլանդը քրեական հետապնդման չի ենթարկվել ո՛չ Էստոնիայում, ո՛չ եվրոպական մակարդակով։ Սակայն նրա քաղաքական կարիերան փաստացի ավարտվել էր դեռևս մինչև IBAC-ի զեկույցի հրապարակումը։
Մահացել է 2021 թվականին՝ Կուբայից Գերմանիա թռիչքի ժամանակ։ Գերմանական դատարանը հաստատել է, որ նա կաշառքներ է ընդունել Լինտներից ու ադրբեջանցի պաշտոնյաներից։ Գերմանիայի դատախազությունը սեփական ստուգումն էր անցկացնում, որոշում էր կայացվել Շտրենցին տուգանել 20 հազար եվրոյով։
Մյունխենի բարձրագույն երկրամասային դատարանի կողմից դատապարտվել է միայն 2026 թվականի հունվարին. մինչ այդ նա ամեն կերպ ձգձգում էր գործընթացն ու անգամ անմեղսունակություն էր ձևացնում։ ԵԽԽՎ գաղտնի փաստաթղթեր է փոխանցել ադրբեջանական կողմին, քվեարկել է ի շահ Բաքվի, ստացել է առնվազն 900 հազար դոլար։ Դատարանի դատավճիռն է՝ մեկ տարի և երկու ամիս պայմանական ազատազրկում՝ պետական պաշտոններ զբաղեցնելու ու ընտրություններում թեկնածություն առաջադրելու արգելքով։