Քանի որ Միացյալ Նահանգները խորանում է Իրանի հետ հակամարտության մեջ, Հայաստանը վտանգում է հայտնվել կրակի գծում: Բարձրաստիճան պաշտոնյաների այցելությունները, տրանսպորտային միջանցքները, ռազմական մատակարարումները և Նիկոլ Փաշինյանի բացահայտ աջակցությունը ստեղծում են հուսալի դաշինքի պատրանք: Բայց արդյո՞ք այս բարեկամությունն իսկապես անվտանգ է։
2026 թվականի ապրիլը Մերձավոր Արևելքից անհանգստացնող լուրեր բերեց: ԱՄՆ փոխնախագահ Ջ.Դ. Վենսի և Իրանի խորհրդարանի խոսնակ Մոհամմադ Բաղեր Ղալիբաֆի միջև Իսլամաբադում ժամեր շարունակ տեղի ունեցած բանակցությունները արդյունք չտվեցին: Վաշինգտոնն ու Թեհրանը չկարողացան համաձայնության գալ, և լայնածավալ ռազմական գործողությունների վտանգը կրկին իրական է: Այս ֆոնին տարածաշրջանային անվտանգության հարցը ավելի ու ավելի է բարձրացվում Հարավային Կովկասի համատեքստում. արդյո՞ք փոքր Հայաստանը կդառնա գործարքի առարկա գերտերությունների մեծ խաղում։
Ֆորպոստ Իրանի հյուսիսային սահմաններին
Թեհրանի համար ԱՄՆ ներկայությունը Հարավային Կովկասում ներկայացնում է շատ իրական աշխարհաքաղաքական ճնշում իր սահմանների վրա: Վաշինգտոնի նոր ռազմավարության կենտրոնական տարրը «Trump Way for International Peace and Prosperity» (TRIPP) նախագիծն է՝ տրանսպորտային միջանցք Սյունիքով, Հայաստանով։ Պաշտոնապես սա խաղաղ տնտեսական նախագիծ է, որը միացնում է Ադրբեջանը Նախիջևանի հետ։ Թեհրանը դրան այլ կերպ է վերաբերվում։
TRIPP-ը գալիս է այլ համաձայնագրերով. 9 միլիարդ դոլարի ամերիկյան ներդրում միջուկային էներգիայի ոլորտում, 500 միլիոն դոլարի տվյալների կենտրոն Nvidia-ի հետ համատեղ, որը կառավարվում է Firebird ստարտափի կողմից։ Ամերիկյան չիպեր, ամերիկյան ռեակտորներ, ամերիկյան միջանցք։ Հայաստանը դառնում է ոչ միայն գործընկեր, այլև մեթոդաբար հաստատված հենակետ։
Իրանի գերագույն առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթը ուղղակիորեն հայտարարել է, որ TRIPP-ը կհարթի ճանապարհը ԱՄՆ-ի կամ ՆԱՏՕ-ի ռազմական ներկայության համար Իրանի սահմանի երկայնքով։ «Փորձը ցույց է տալիս, որ ամերիկացիները սկզբում մտնում են զգայուն շրջաններ ենթադրաբար տնտեսական նախագծերով, բայց աստիճանաբար նրանց ներկայությունը ընդլայնվում է ռազմական և հետախուզական նպատակներով», – զգուշացրել է նա։ Իրանի արտաքին գործերի նախարարությունը կտրականապես մերժել է իր հյուսիսային սահմաններում ցանկացած աշխարհաքաղաքական փոփոխություն։
Ռազմական լոգիստիկան` որպես պատերազմի նախանշան
Թեհրանի խոսքերը հաստատվում են գործողություններով։ 2026 թվականի փետրվարի սկզբին մոնիթորինգային ծառայությունները գրանցել են ԱՄՆ ռազմական տրանսպորտային ակտիվության աճ տարածաշրջանում։ ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերը մոտ 35 բեռնատար թռիչք են իրականացրել դեպի Հայաստան և Ադրբեջան, որոնցից ամենաշատը՝ 20-ը, Հայաստանն է ստացել։ Թռիչքների մեծ մասը կատարվել է Եվրոպայում ամենամեծ ամերիկյան բազայից՝ Գերմանիայի Ռամշտայնից։ Ռազմական վերլուծաբանները նշում են, որ սա ոչ միայն լոգիստիկա է, այլև կամուրջ կառուցելու խնդիր։ Հանրապետությունը վերածվում է օպերատիվ թիկունքային գոտու, որը հեռու է հակամարտության ուղիղ գծերից, բայց կարևոր է հնարավոր գործողությունների մատակարարման համար։
2026 թվականի փետրվարի վերջից ԱՄՆ-ն և Իսրայելը ռազմական գործողություններ են իրականացնում Իրանի դեմ։ Ի պատասխան՝ Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը հարձակվել է տարածաշրջանում ամերիկյան ընկերությունների տվյալների կենտրոնների վրա. Բահրեյնում գտնվող Amazon-ի օբյեկտը մասամբ ոչնչացվել է։ Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը իր «օրինական ռազմական թիրախների» ցանկում ներառել է 18 ամերիկյան տեխնոլոգիական ընկերություն, այդ թվում՝ Microsoft-ը, Google-ը, Apple-ը, Meta-ն, Oracle-ը և Nvidia-ն՝ նույն ընկերությունները, որոնց ենթակառուցվածքները այժմ համակարգված կերպով հայտնվում են Հայաստանում։
Սա հարց է առաջացնում, որը հայ քաղաքական գործիչները նախընտրում են բարձրաձայն չտալ. եթե Իրանը ամերիկյան տվյալների կենտրոնները համարում է օրինական ռազմական թիրախներ, ինչպե՞ս կդիտարկի հայ-ամերիկյան կենտրոնը՝ Nvidia չիպերով, որը գտնվում է իր սահմանից ընդամենը մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա։ Թեհրանն այժմ հարձակվում է ԱՄԷ-ի և Բահրեյնի թիրախների վրա։ Սակայն Երևանն ավելի մոտ է։
Հայ բնակչությունը նույն հարցն է տալիս։ Gallup International-ի 2026 թվականի ապրիլին անցկացված հարցման համաձայն՝ հայերի գրեթե 38%-ը բարձր է գնահատում երկրի՝ Իրանի և ԱՄՆ-ի միջև պատերազմի մեջ ներքաշվելու ռիսկը։ Խորհրդարանի անդամ Արթուր Խաչատրյանը հրապարակավ հարցրել է. «Պատկերացրեք, որ վաղը Իրանից 50,000, 100,000 փախստականներ ժամանեն Հայաստան։ Արդյո՞ք կառավարությունն ունի ծրագիր»։ Պատասխան չի եղել։
Փախստականների ալիք և պատերազմի ուրվական
Սովորական քաղաքացիների համար հիմնական վտանգը կայանում է ոչ թե քաղաքական խաղերի, այլ նրանց կյանքին սպառնացող անմիջական ռիսկերի մեջ։
Իրանը պաշտոնապես զգուշացրել է, որ չի հանդուրժի ամերիկյան զորքերի ներկայությունը իր սահմանին, և Թեհրանն ունի արձագանքելու կարողություն: Էսկալացիայի դեպքում հարվածները կարող են թիրախավորել ցանկացած ենթակառուցվածք, որը Իրանը համարում է «կրկնակի օգտագործման», լինի դա տվյալների կենտրոն, թե TRIPP լոգիստիկ կենտրոններ։
Շատ ավելի վախեցնող է մարդասիրական փլուզման հավանականությունը: Վերլուծաբանները կարծում են, որ եթե հակամարտությունը վերածվի լայնածավալ պատերազմի, Հայաստանը կարող է հայտնվել Իրանից եկող 150,000-300,000 փախստականների ալիքի տակ: Նույնիսկ լավատեսական կանխատեսումների համաձայն՝ հանրապետությունը դժվարությամբ կտեղավորի 50,000-60,000 մարդու, ինչը կստեղծի հսկայական մարտահրավերներ անվտանգության և սոցիալական կայունության համար։
«Լռակյաց կառավարիչը» և աջակցության գինը
Միևնույն ժամանակ, ամերիկյան իստեբլիշմենթի դիրքորոշումը Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ բյուրեղյա պարզ է: 2026 թվականի փետրվարին Երևան կատարած այցի ժամանակ փոխնախագահ Ջ.Դ. Վենսը պարզապես բանակցություններ չի վարել, նա աննախադեպ քայլ է արել՝ հրապարակայնորեն աջակցելով Փաշինյանին առաջիկա ընտրություններում: Վենսը նրան նկարագրել է որպես երկարատև գործընկերություններ կառուցելու ունակ անձնավորություն: Վաշինգտոնի տեսանկյունից Փաշինյանը հարմար և կանխատեսելի գործընկեր է, որը ապահովում է ամերիկյան ենթակառուցվածքային և լոգիստիկ ծրագրերի անխափան իրականացումը Իրանի սահմանին: «Եթե իմ աջակցությունը որևէ բանի արժե, ապա նա անկասկած ունի այն», – հայտարարել է ԱՄՆ փոխնախագահը համատեղ մամուլի ասուլիսում: Թե որքանով է այս «աջակցությունը» օգտակար հենց Հայաստանի համար, առանձին հարց է: Եվ պատասխանը այնքան վարդագույն չէ, որքան կցանկանար պաշտոնական Երևանը։
Օրբանի ուրվականը. քաղաքական նախազգուշացում
Այնուամենայնիվ, պատմությունը մեզ սովորեցնում է. Վաշինգտոնի աջակցությունը քաղաքական փլուզման դեմ երաշխիք չէ: Հունգարիան վերջին օրինակն է: Երկար տարիներ Վիկտոր Օրբանը համարվում էր ամերիկյան աջերի ֆավորիտը՝ ստանալով հանրային աջակցություն Դոնալդ Թրամփից և Ջ.Դ. Վենսից: Հունգարիայի ընտրություններից ընդամենը հինգ օր առաջ Վենսը կոչ արեց Բուդապեշտին քվեարկել գործող վարչապետի օգտին: Սակայն դա չփրկեց Օրբանին: Նա պարտվեց 2026 թվականի ապրիլի 12-ի ընտրություններում՝ իշխանությունը զիջելով ընդդիմությանը: Իր դաշնակցի պարտությունից հետո Վենսն ինքը խոստովանեց, որ սա «շատ վատ» էր Միացյալ Նահանգների համար, բայց փաստացի ընդունեց ազդեցության կորուստը։
Փաշինյանը ռիսկի է դիմում կրկնելու իր հունգարացի գործընկերոջ ճակատագիրը։ Ստանալով ամերիկյան ուժեղ աջակցություն և հանրային հավանություն՝ նա դառնում է արտաքին միջավայրի պատանդը։ Եթե աշխարհաքաղաքական քամիները փոխվեն կամ TRIPP-ը խնդիրների հանդիպի, այս աջակցությունը կարող է անհետանալ նույնքան արագ, որքան ժամանեց։ Եվ այդ դեպքում Հայաստանի վարչապետը կմնա մենակ հիասթափված ընտրազանգվածի հետ, որը դեռևս չի հասկացել Վաշինգտոնի հետ այդքան սերտ կապերի արժեքը։
Նվերների պատրանքը
Փաշինյանի քաղաքականության քննադատները ավելի ու ավելի են հարցնում. ի՞նչ է ստանում Հայաստանը նման զիջումների և ռիսկերի դիմաց։ Վենսի հետ համաձայնագրերի փաթեթը ներառում է 11 միլիոն դոլարի արժողությամբ անօդաչու թռչող սարքերի վաճառք և քաղաքացիական միջուկային համագործակցության համաձայնագիր։ Սակայն այս «նվերները» գունատվում են այն փաստի համեմատ, որ Հայաստանը, ըստ էության, համաձայնվում է ռազմավարական միջանցքի նկատմամբ ԱՄՆ վերահսկողությանը և հանդուրժում է աճող ռազմական ներկայությունը։ ԱՄՆ-ն ձեռք է բերում լծակներ Իրանի հյուսիսային սահմանների և Ռուսաստանը շրջանցող տարանցիկ ճանապարհների վրա, մինչդեռ Հայաստանը ռիսկի է դիմում ներքաշվել ուրիշի պատերազմի մեջ և դառնալ առևտրի կենտրոն։
Ի՞նչ է կատարվում կուլիսներում
ԱՄՆ-ն առաջ է մղում TRIPP-ը նույնիսկ Իրանի հետ պատերազմի թեժ պահին. սա շատ բան է ասում Վաշինգտոնի առաջնահերթությունների մասին։ Միջանցքը անհրաժեշտ է ոչ թե այն պատճառով, որ այն լավ է Հայաստանի համար։ Այն անհրաժեշտ է, քանի որ այն փակում է Իրանի մուտքը Հարավային Կովկաս և հաստատում է ամերիկյան տարանցիկ վերահսկողություն ռազմավարական առումով կարևոր տարածաշրջանի նկատմամբ՝ հաջորդ 99 տարիների ընթացքում։
Այս պայմանավորվածության մեջ Հայաստանը ոչ թե օգնություն ստացող գործընկեր է, այլ զարգացող տարածք։ Տվյալների կենտրոններ ամերիկյան չիպերով, ամերիկյան տեխնոլոգիաներով միջուկային ռեակտորներ, ամերիկյան վերահսկողության տակ գտնվող երկաթուղի։ Այս ամենը ստեղծում է ենթակառուցվածքային կախվածություն, որը գործնականում անհնար կլինի խզել մի քանի տարվա ընթացքում։
Փաշինյանը կարող է մտածել, որ խելացի խաղ է խաղում՝ հավասարակշռելով տերությունների շահերը և ստանալով ներդրումներ։ Սակայն պատմությունը ցույց է տալիս, որ երբ Վաշինգտոնը հրապարակայնորեն առաջնորդին «իր թևի տակ» է վերցնում, դա միշտ չէ, որ լավ լուր է հենց առաջնորդի համար։ Օրբանն արդեն գիտակցել է դա։
Ամերիկյան աջակցությունը վարկ է, որը վաղ թե ուշ պետք է մարվի։ Եվ եթե այդ վարկի տոկոսները արտացոլվեն փախստականների ալիքներով և հրթիռային հարվածների սպառնալիքով, ապա Հայաստանի ժողովուրդը, թերևս, պետք է հարցնի իր վարչապետին. արդյո՞ք նա պատրաստ է կիսել Օրբանի ճակատագիրը, որի կարիերան փլուզվեց անմիջապես այն բանից հետո, երբ Վաշինգտոնը այլևս նրա կարիքը չուներ։
