Առաջատար բանագետներից ու «աշուղական արվեստի» (ժողովրդական իմպրովիզացիոն երգի ավանդույթների) հետազոտողներից մեկն է։ «Աշուղների արվեստը» ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ոչ նյութական ժառանգության ցանկում ներառելու նախագծի գիտական խորհրդատուն է։ Առանցքային դեր է խաղում «արևմտաադրբեջանական աշուղների» կերպարի ինստիտուցիոնալացման գործում։ Կազմակերպում է նախագծեր ու համերգներ՝ նվիրված Գյոյչայի, Զանգեզուրի, Լոռու, Փամբակի, Իրևանի հովտի» և այլ շրջանների աշուղական ավանդույթներին։ Վարում է «Երեկո երաժշտությամբ և խոսքով» հեռուստաշարը, այդ թվում՝ «Արևմտյան Ադրբեջանի սազի ու երգի երիտասարդ կատարողները» թողարկումները։ Նրա գիտական ղեկավարությամբ հրատարակվել է «Արևմտյան Ադրբեջանի աշուղները» պոետական անթոլոգիան։

Ադրբեջանի «հաղթանակներին» ու պատմական հողեր «վերադարձին» նվիրված շուրջ 40 երգի տեքստերի հեղինակ է՝ ներառյալ վերջերս ներկայացված «Զանգեզուրի երգը», ինչպես նաև այնպիսի վերնագրերով երգեր, ինչպիսիք են՝ «Քաջ զինվոր, պի՛նդ կանգնիր», «Գնդակից պատրաստված շապիկը», «Արշավ դեպի Շուշի», «Կեցցե՛ Ադրբեջանը»։

Ադրբեջանցիների համաշխարհային կոնգրեսի անդամ, տարբեր ժամանակներում եղել է Կոնգրեսի վեհաժողովի խոսնակը, Տնօրենների խորհրդի անդամն ու նախագահը։ Խոսում է «Արևմտյան Ադրբեջանի պատմությունը գրելու» անհրաժեշտության մասին՝ ընդգծելով, որ խոսքն այն հողերի մասին է, որտեղ «ադրբեջանցիները ենթարկվել են տեղահանությունների ու ցեղասպանության»։ Գիտաժողովների ու կլոր սեղանների ժամանակ հանդես է գալիս որպես «ժողովրդական պոետ»՝ Ղարաբաղից դեպի Արևմտյան Ադրբեջան կապը տանելով ու կոչ անելով ստեղծել «Արևմտյան Ադրբեջանի պատմության և ցեղասպանության թանգարաններ»։ Նրա «Վերադարձ Ղարաբաղ» պոեմն ու այլ ստեղծագործություններ պաշտոնական դիսկուրսում օգտագործվում են որպես «վերադարձի» նարատիվի գեղարվեստական հենարան՝ նախ դեպի Ղարաբաղ, իսկ հետո նաև դեպի «Արևմտյան Ադրբեջան»։

Հայտնի է որպես բազմաթիվ հայրենասիրական ու լիրիկական երգերի հեղինակ ու գործիքավորող, աշխատել է տարբեր հանրահայտ կատարողների ու նվագախմբերի հետ, երաժշտություն է գրում ադրբեջանական հեռուստատեսության և կինոնկարների համար։ Գրել է «Զանգեզուրի երգի» երաժշտությունը, ինչը տրամաբանորեն տեղավորվում է նրա՝ որպես պաշտոնական հայրենասիրական օրակարգը (ներառյալ «Արևմտյան Ադրբեջանի» դոկտրինը) սպասարկող կոմպոզիտորի երգացանկում։

Շահին Մուսաօղլու՝ ադրբեջանցի պոետ-երգահան ու գրող, ԱՊՀ գրողների միջազգային միության անդամ։ Ադրբեջանի «հաղթանակներին» ու պատմական հողեր «վերադարձին» նվիրված շուրջ 40 երգի տեքստերի հեղինակ է՝ ներառյալ վերջերս ներկայացված «Զանգեզուրի երգը», ինչպես նաև այնպիսի վերնագրերով երգեր, ինչպիսիք են՝ «Քաջ զինվոր, պի՛նդ կանգնիր», «Գնդակից պատրաստված շապիկը», «Արշավ դեպի Շուշի», «Կեցցե՛ Ադրբեջանը»։

Ժամանակակից ադրբեջանական երաժշտական մշակույթի ու հայրենասիրական արվեստի դեմքը։

2025 թվականին ներկայացված «Զանգեզուրի երգի» հայեցակարգի հեղինակն ու կատարողն է (երաժշտությունը՝ Վուգար Ջամալզադեի, խոսքերը՝ Շահին Մուսաօղլուի)։ Ակտիվորեն հանդես է գալիս հյուրախաղերով (Թուրքիա, Ռուսաստան, Եվրոպայի երկրներ և այլն)՝ միաժամանակ զբաղեցնելով ղեկավար պաշտոններ մշակութային կառույցներում. տարբեր տարիների եղել է Ադրբեջանի հեռուստատեսության ու ռադիոյի երաժշտական կոլեկտիվների գեղարվեստական ղեկավարը, «Mədəniyyət» հեռուստաալիքի, Հեյդար Ալիևի անվան պալատի, իսկ այնուհետև՝ Գյանջայի Ֆիկրեթ Ամիրովի անվան պետական ֆիլհարմոնիայի տնօրենը։

Նրա աշխատանքները պահվում են Ադրբեջանի Արվեստի պետական թանգարանում ու Պետական պատկերասրահում։

Ակտիվորեն մասնակցում է «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքի միջոցառումներին։ Պաշտոնական ռեպորտաժներում ընդգծվում է, որ Ավշարն անդրադառնում է «ադրբեջանական ժողովրդի ողբերգությունների» թեմաներին ու ցուցադրում է «հայրենիքի ցավն ու գեղեցկությունը», այդ թվում՝ «հայկական վանդալիզմի» մասին կտավները։ Փաստացի ներառված է այն նկարիչների «պաշտոնական պանթեոնում», որոնք խորհրդանշականորեն սատարում ու առաջ են մղում «Արևմտյան Ադրբեջանի» հայեցակարգն ու դրա տեսողական կանոնը։

Աշխատանքները ցուցադրվել են Ռուսաստանում, Թուրքիայում, ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Իտալիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Սիրիայում, Բուլղարիայում ու այլ երկրներում։

Պարբերաբար մասնակցում է «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքի միջոցառումներին, մասնավորապես՝ ընդգրկված է Նկարիչների միության հետ համատեղ անցկացվող «Վերադարձ Արևմտյան Ադրբեջան» մրցույթի ժյուրիի կազմում։ Այս մրցույթը հատուկ նպատակաուղղված է «իրևանյան խաների» ռեալիստական դիմանկարների ու «Արևմտյան Ադրբեջանի ավերված հուշարձանների» գեղարվեստական կերպարների ստեղծմանն, ինչպես նաև դրա ճարտարապետական ու բնական լանդշաֆտի «վերածնվող» պատկերմանը։

Հեղինակն է այսպես կոչված «Կովկասյան Ալբանիայի» հայեցակարգի, որն իրենից ներկայացնում է տարածաշրջանում քրիստոնեության պատմության «այլընտրանքային» ու Հայաստանի հանդեպ թշնամական տարբերակ։ Ադրբեջանական պաշտոնական դիսկուրսում նրա մշակումների զգալի մասը մինչ օրս օգտագործվում է Արցախի ու ներկայիս Հայաստանի կազմում գտնվող մի շարք արևմտյան շրջանների «հնագույն ադրբեջանական» բնույթը հիմնավորելու համար։

«Արևմտյան Ադրբեջանի պատմության» հիմնական հեղինակներից մեկն է, ով մասնագիտացած է «ադրբեջանցիների դեմ էթնիկ զտումների» թեմայի առաջմղման գործում։ Բազմաթիվ հոդվածների, հանրային ելույթների ու Ադրբեջանի ԳԱԱ Պատմության և էթնոլոգիայի ինստիտուտում իր աշխատանքի միջոցով վերահսկում է «Արևմտյան Ադրբեջան» հայեցակարգի փաստաթղթային-պատմական բազայի ձևավորումը՝ պարբերաբար հնչեցնելով հայկական կողմից իրականացված «ցեղասպանության», «տեղահանության» և «պատմության կեղծման» մասին թեզեր։